กว่าจะได้เข้ามาสำรวจว่า ไดอารี่ เรายังอยู่ดีไหม
หรือว่าเขาอาจจะลบไล่ที่ไปเสียแล้ว ที่ไม่เข้ามาดูแลนาน
ก็ทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีใครจะมาต่อว่า หรืออะไร
แต่ก็ เสียดายเวลาน่ะแหล่ะ สูญหายไปกับกาลเวลา

วันนี้ อ่านหนังสือ RED CHINA BLUE ของ JAN WONGพบเรื่องที่เธอเอ่ยถึงห้องสุขาในเมืองจีน เลยนึกได้ว่ามีคนขยาดกับการไปเมืองจีน แต่
ไม่มีห้องสุขาที่ถูกอนามัย เอาเสียเลย

เลยทำให้เราได้กำลังใจ ได้โอกาสทำความสะอาดห้องน้ำในบ้านเราซะที ดูสิว่าจะออกมาได้เอี่ยมแค่ไหน

เพราะบางทีเวลามีแขกมาแวะ ขอใช้ห้องน้ำ ทำเอาเราขายหน้าไปนาน เพราะไม่ได้ทำความสะอาดทุกวันนั่นเอง

ฝุ่นจับที่ขอบหน้าต่างหนา ผนังที่ต้องคราบสบู่ แชมพู ก็ไม่ได้ล้าง ทำให้เกิราตามซอกกระเบื้อง
ประตูเป็นบานเลื่อนกระจกอีกแน่ะ งานหนัก

 และแล้วก็เลยง่วนทำความสะอาดอยู่ในห้องน้ำเป็เวลานานเลย จนกระทั่งเด็กๆออกไปโบสถ์กันแล้ว และคุณดีก็กลับบ้านมานั่งในครัวแล้ว เราก็นึกไปถึง wireless internet cards ว่าเอาไปวางไว้ที่ไหนล่ะนี่

ตายล่ะ เอาไงดีล่ะ
ตาเหลือกหาๆ ค้นๆ หัวหมุน แต่ก็ไปเจอที่ในห้องน้ำ ขอบคุณพระเจ้าอย่างที่สุด

 

ทานมื้อค่ำแล้ว คุณปู่ของเด็กๆโทรมาว่าจะเข้าโรงพยาบาลอีกรอบนึงเพื่อ ใส่เครื่องกระตุ้นหัวใจ Implantable Cardioverter Defibrillator /on/ Feb 2,

แล้วเด็กๆก็กลับมาถึงบ้านด้วยเรื่องราวตื่นตระหนก กับโปรเจคของโบสถ์
ตาใหญก็มีกริยากะฟัดกะเฟียด ไม่อยากจะเล่า

คืองานยังไม่เสร็จนั่นเอง และนายคนหนึ่งที่โบสถ์คว้าเอาไปจัดการเองแล้ว
เหตุที่ทำให้ตาใหญ่ขุ่น ก็คือเขาโดนคนอื่นแย่งโชว์ไปนั่นเอง

จบลงที่ช่วงสุดท้ายของวัน ด้วยการอฐิธานด้วยกันสามคน นายรอง นายสาม กับมามี้ ก่อนแยกย้ายกันไปนอน

อ่านหนังสือ ของ Jan Wong ต่อบนเตียงจนเลยเที่ยงคืน(ตามเคย)